Actividades do 8 ao 14 de febreiro:

LUNS 8: Ás 20 horas en Portas Artabras (Sinagoga 22). Nova proxección de diapositivas comentadas, sobre VIAXE POR CASTELA.PAISAXE, PAISANAXE, ARTE, HISTORIA... guiada polo Dr. Xosé Luis García Suarez

VENRES 12: Ás 20 horas en "Portas Ártabras" (Sinagoga 22), Felipe Castro, estudoso e animador do solprendente ENTROIDO DE SALCEDO, POBRA DO BROLLÓN, lUGO, falará sobre A TRADICIÓN E SIMBOLO DO OSO NAS FESTAS DE ENTROIDO.

DOMINGO 14: Xeira cultural polo máis representativo ENTROIDO OURENSÁN: VIANA DO BOLO, MONTERREI E LAZA, XINZO DE LIMIA. Xantar enxebre presidido pola cachucha e a androia e coñecendo as tradicionais máscaras a ritos dos Boteiros, Peliqueiros, Cigarróns, Pantallas... Actividada guiada polo arqueólogo Felipe-Senén. Saída ás 9 da mañán, retorno sobre as 24 horas. Para apuntarse ou información en Portas Ártabras (Sinagoga 22) , teléfono 981210101 ou 630930298

Luns 8:
Shoah, cap. 1, 1ª época (Claude Lanzmann, 1985. Dur.: 60 min)
Histoire(s) du cinéma: Toutes les histoires (Jean-Luc Godard, 1988. Dur.: 51 min)

Martes 9
¿Quién mató a Walter Benjamin? (David Mauas, 2005. Dur.: 73 min). Esta proxección será presentada polo autor do filme, David Mauas, quen participará nunha mesa redonda con Alberto Ruiz de Samaniego e José Manuel Mouriño ao remate da mesma.

Mércores 10
O triunfo da vontade (Leni Riefenstahl, 1935. Dur: 111 min)

Xoves 11
Imaxes dos campos de concentración realizadas polo exército inglés en 1946 e supervisadas por Alfred Hitchcock (Dur.: 40 min)
O retorno (Henri Cartier-Bresson, 1937. Dur.: 32 min)

Venres 12
Brutalidade en pedra (Alexander Kluge, 1960. Dur.: 12 min)
Auschwitz – dous documentais: Capítulos na vida de Werner Bab / A liberación de Auschwitz
(Christian Ender, 2006 e Irmgard von zur Mühlen, 1986. Dur.: 115 min)

Luns 15
Imaxes do mundo e epitafios de guerra (Harun Farocki, 1988. Dur.: 90 min.)

Mércores 17
Nuit e brouillard (Alain Resnais, 1955. Dur.: 30 min.)
Eût-elle été criminelle e Dies Irae (Jean-Gabriel Périot, 2006 e 2005. Dur.: 20 min.)

Ao remate destas proxeccións terá lugar a presentación do catálogo da exposición de Xesús Vázquez, Neve negra.

Todas as sesións darán comezo ás 20 horas no Salón de Actos da Fundación Luis Seoane.

Hoxe luns 8 de febreiro o ciclo de divulgación científica Luns con ciencia tratará sobre as Evidencias do cambio climático en Galicia. Será unha mesa redonda moderada polo Dr. Manuel Ruiz Villareal, investigador do Centro Oceanográfico da Coruña (IEO), institución que colabora neste ciclo. O moderador dará paso ás intervencións do Dr. Juan José Taboada, meteorólogo de MeteoGalicia, que formulará se Está a cambiar o clima en Galicia?. A continuación o Dr. Antonio Bode, investigador do Centro Oceanográfico da Coruña (IEO), falará sobre o Cambio climático en ecosistemas mariños (Galicia-Cantábrico). O acto comezará ás oito do serán na Domus. A entrada é libre.

O libro 55 mentiras sobre a lingua galega, coordinado por Xosé-Henrique Costas, preséntase hoxe venres 5 de febreiro ás 20:30 na Sala de Prensa da Fundación Caixa Galicia, no Cantón Grande (a entrada é pola Rúa da Estrela). Participarán Pancho Pillado, Martin Pawley, Mercedes Queixas e Alfredo Ferreiro. O acto forma parte da multipresentación organizada por ProLingua para dar a coñecer o libro. Haberá presentacións en 69 localidades de todo o mundo, en Galicia e fóra de Galicia: ao tempo que o libro se presenta na Coruña, en Vigo, en Guitiriz ou en Verín haberá tamén actos en Madrid, Barcelona, Vitoria-Gasteiz, Trintxerpe, París, Londres, Copenhague, Tübingen, Nova York, Madison, Bos Aires, Saraievo, Belén e Nablús. A presentación de Vigo poderá verse ademais online a través de Internet.

Play time (Jacques Tati, 1967), o xoves 4 e o venres 5 na Sala Fernando Rey dentro do ciclo dedicado ao xenial cineasta francés.

Horario: xoves 4, 20:30; venres 5, 20:30 e 23:00. O pase do venres ás 23:00 é "sesión do espectador" con entrada reducida (1,5 €). O prezo do resto de sesións é de 3 €.

Le consequence dell'amore de Paolo Sorrentino, esta semana na Sala Marilyn Monroe do Fórum dentro do ciclo Un chisco de Italia.

Horario: xoves 4 ás 20:15; venres 5 ás 20:15 e 22:45; sábado 6 ás 17:15 e 20:15. Os pases do venres ás 22:45 e o sábado ás 17:15 son "sesións do espectador" con entrada reducida (1,5 €). O resto de sesións teñen o prezo de 3 €.

Despois da Segunda Guerra Mundial o cinema italiano iniciu un período de esplendor que encheu a memoria dos afeccionados con centos de películas e ducias de directores, guionistas, actores e actrices. Sexa no ámbito dos dramas apegados ás rúas do neorrealismo, das comedias populares ou do cinema de autor máis intelectual, a listaxe de nomes lendarios parece non ter límite: Roberto Rossellini, Vittorio de Sica, Federico Fellini, Michelangelo Antonioni, Mario Monicelli, Luchino Visconti, Pier Paolo Pasolini... Unha colleita impagábel que achou continuidade en cineastas posteriores coma os irmáns Taviani, Ermanno Olmi, Bernardo Bertolucci, Ettore Scola ou Marco Belloccio, todos eles aínda en activo e nalgúns casos (Centochiodi de Olmi ou Vincere de Bellocchio) con enerxías renovadas.

O peso histórico desta ilustre serie de creadores produce por comparación unha tan inevitábel coma inxusta sensación de esmorecemento e febleza na actualidade. A industria italiana produce arredor de cen filmes por ano e presenta hoxe problemas equivalentes ao da española: unha certa debilidade industrial e unha evidente dificultade para competir no resto do planeta cos seus mellores produtos, fóra de excepcións puntuais coma Gomorra de Matteo Garrone. Aínda así, Italia seguiu a ter figuras de prestixio, caso de Nanni Moretti, e nos últimos anos viu nacer unha nova xeira de cineastas coma Emmanuele Crialese (Nuovomondo), Vincenzo Marra (Vento di Terra), Marco Tullio Giordana (La meglio goventú), Paolo Sorrentino (Il divo), Paolo Franchi (La spectatrice), Saverio Costanzo (Private), Kim Rossi Stuart (Anche libero va bene), Andrea Molaioli (La ragazza del lago) ou Gianni di Gregorio (Pranzo di ferragosto).

A primeira consecuencia deste renacemento é medíbel non só en termos de calidade senón tamén económicos: en cinco anos a cota de pantalla das producións deste país mellorou en dez puntos porcentuais até situarse outra vez por riba do 30%. A programación do Fórum xa ofreceu nos últimos anos varias mostras desta vitalidade e dedícalle ao cinema italiano o ciclo de febreiro na Sala Marilyn Monroe.

4, 5 e 6: Le consequence dell'amore (Paolo Sorrentino, 2004)
11, 12 e 13: La spectatrice (Paolo Franchi, 2004)
18, 19 e 20: Caterina va in cittá (Paolo Virzi, 2003)
25, 26 e 27: La sconosciuta (Giuseppe Tornatore, 2006)

Poucos cineastas acadaron tanto con tan pouco. A filmografía como director de Jacques Tati comprende seis longametraxes e un par de curtas esparexidas ao longo de tres décadas; a súa dedicación verdadeira ao cinema foi relativamente tardía e o recoñecemento xeralizado en todo o mundo con Mon oncle chegoulle cando xa cumplira os cincuenta. Nesa altura e con só tres películas xa ocupaba un espazo de honra na historia da cultura europea grazas ás súas comedias intelixentes que satirizaban con elegancia os excesos do mundo moderno.

Descendente por parte de pai dunha familia rusa de nobre avoengo -o seu verdadeiro apelido, Tatischeff, apunta con claridade as súas orixes- Jacques Tati (1908-1982) exerceu na súa mocidade como xogador de rugby profesional antes de lanzarse con éxito ao music-hall, valéndose da súa formación e talento como mimo e no teatro físico. Nos trinta participa como actor e guionista en diversas pezas cinematográficas, unha delas dirixida polo logo célebre René Clement, nas que ensaia diferentes números cómicos e explota a súa faceta de paiaso; mais o Jacques Tati que coñecemos arranca en 1947 coa curta L'ecole des facteurs (A escola dos carteiros), claro antecedente da inmediatamente posterior Jour de fête (Día de festa), que competiu no Festival de Venecia. No seu seguinte traballo presentou o personaxe que o faría célebre, o de Monsieur Hulot, presente coa súa característica gabardina, pipa e sombreiro en catro filmes inmortais: Les vacances de Monsieur Hulot (1953), Mon oncle (1958), que lle proporcionou un Oscar de Hollywood e o Gran Premio do Xurado en Cannes; Playtime (1967) e Trafic (1971), demostración todas elas dun depurado talento cinematográfico que fai do plano-secuencia a súa ferramenta principal. Tati é un artista da imaxe que constrúe sofisticadísimos gags visuais renunciando ao diálogo mais non aos efectos de son, que manexa cun oficio insuperábel. O seu humor leva aparellado un discurso moi crítico coa sociedade de consumo e os vicios burgueses. Ao facer burla dos abusos tecnolóxicos e os paradoxos dunha mecanización que quizá fai a vida máis doada, mais non necesariamente máis feliz, Jacques Tati lanza unha voz de alarma contra a deshumanización e reivindica o valor das relacións persoais, unha mensaxe que hoxe é tan actual ou máis que no seu tempo.

Os cinco filmes citados mais o derradeiro dos seus, Parade, compoñen o ciclo de febreiro da Sala Fernando Rey, nunha oportunidade imperdíbel que nos permitirá revisar a obra longa completa dun cineasta esencial.

Sala Fernando Rey, febreiro de 2010
4, 5: Playtime
6: Trafic
11, 12: Jour de fête
13: Parade
18, 19 e 20: Mon oncle
25, 26 e 27: Les vacances de Monsieur Hulot

A Orquestra de Cámara Galega, fundada en 1995, celebra este xoves o seu 15 aniversario cun concerto de balde, que terá lugar ás 20.30 horas no Teatro Rosalía de Castro da Coruña, e que incluirá pezas de Haendel, Grieg y Tchaikovski.

Desde o ano 2003 a actividade da Orquestra de Cámara Galega está ligada ao estudo e difusión da obra de Rogelio Groba Groba, a través dunha estreita e constante colaboración coa Fundación Rogelio Groba.

Xoves 4, venres 5 e sábado 6 Talía Teatro pon en escena no Fórum Metropolitano a obra de Jordi Galcerán Palabras encadeadas. A recadación obtida por este espectáculo será cedida a Intermón Oxfam para as súas actuacións en Haití.